دیروز خورشید نبود

دیروز انگار روز خوبی بود

دیروز که من هیچ نمی دانستم از این چشمانی که مرا رقیب است چه سر خوشی کودکانه ای

دختری با چشمهای کهربایی انگار سبز می نمود

وچشمهای من چه سیاهی زشتی

جشمهایش خمار زندگی بود مثل سبزه مثل درخت های بهار

و چشمهایم زخم خورده از این زندگی

دیروز روز خوبی بود

همان دیروز که هیچ نمی دانستم /هیچ نمی دانستم من در این حوالی به این چشمها رقیبم /تو بگو بودی

هیچ نمی دانستم روزی خورشید به عشق بازی دیروز من هم جسارت میکند

هیچ نمی دانستم وچه مفهوم رقابت خامی

دیروز روز خوبی بود که صدایم می خندید

که صدایم می رقصید

که صدایم می بالید

وذهن من خالی بود از صدای رمز الودی که پشت این چشمان کهربایی به حضور می رسد

و چه امروز وهم اوری

دیروز روز خوبی بود

که من به ایینه می خندیدم و ایینه به من عاشق بود و چه زیبا می نمود چشمهایم را

دیروز

دیروز

د/ی/ر/و/ز

همه احساسم قرمز بود

زرد بود

وچه کودکانه شاد می زد

وقلم ام فقط صورتی می پاشید

وچه امروز وهم اوری است وقتی می دانم

کلاغها به سیاهی کلاغ نقاشی هایم عاشق می شوند وصورتی قلمم خاکستری می پاشد

امروز چشمهایم خالی سیاهی است

که هیچ رنگ ندارد ودر ایینه هم زیبا نیست

امروز صدایم سکوت می کند وپشت بی مفهومی خام چشمهایم ارام ارام به بغض می رسد

چه امروز وهم اوری در جذبه روزی که خوب بود امد

ومن هیچ نمی دانستم هیچ

ازاو/ از تو/ از دستهایم که به جای دستهایش نشست

دیروز چه خوب بود در بهت ندانستنم

کاش خورشید نمی تابید تا هیج نمی دیدم

هیج نمی دانستم

خورشید

می تابد

اما تاب دیدنم نیست

چشمهایم را به همه دانستن ها می بندم

خورشید مرده است

من از تو نوازش نمی خواهم .بوسه نمی خواهم.شهوت نمی خواهم.لمس نمی خواهم.

                                 نیاز نمی خواهم.

من از تو اغوش نمی خواهم.نیاز نمی خواهم...

                                                                   من از تو پوج نمی خواهم

چه کسی گفته است زندگی یعنی عشق.عشق یعنی نوازش    یعنی بستر

                                     یعنی نیاز!

من از تو هیج نمی خواهم.من از تو پوچ نمی خواهم

من از تو عادات پوشالی خیال نمی خواهم

من لمس نمی خواهم

من حضور هم نمی خواهم

            من دستان نوازش گر تو را نخواهم قربانی لمسم شوند.من را انان  عبادتگاهند.

         اگر چشم بر هم میگذارم   من نگاه تو رانتوانم اشک ریزان دیدن.          

          من اغوش تو را نخواهم اتشم خاموش کند.می خواهم بر افروخته ام کند   بادم زند.

من از تو هیچ نمی خواهم      من ار تو پوچ نمی خواهم.

           من لبان تو را نخواهم لبانم را به نوازش بنشیند.....حسرتش انگارم.

من از تو هیچ نمی خواهم....

       من اگر خاموشم اگر گنگ-من اگر امروزم اگر فردا-من اگر نیستم اگر بود.

        همه را فریاد-

                            من معشوقه تاریخم گر هیچم انتظار نیست

       من اگر نیستم خورشید روی-  ماهتابم که شبی بر لب ایوانی حجم اغوشی

                                                                                        بودم لبریز!

      من اگر ابستن دیروزم-بارور فردا

                                                             هیچم انتظار نیست.

       من اگر بهت هما غوشی ام .         سکوت کلام

                                                 همه را دریغ

        دیروزم کوچه ای بود...هرزه ای....کلاغی

                                                 همه را یقین!

             فردا

                     معشوقه تاریخم گر هیچم انتظار نیست

                  مرا توانم نیست اما یقین را در پستویی به خوابی بسپارم

                  (می توان با فشار هرزه دستی بی سبب فریاد کرد

                           اه من بسیار خوشبختم)

............سرد است وپنجره ها را بخار انزوا مه الود کرده است....

            سرد است و دستهایش را..... انگار سالها ست که مرده است...خاموش یخ زده

          سرد است در این همهمه اما

                                                    سرد

           لبخند های گنگ.... جعبه های قرمز رنگ خون الود....قلبهای متورم یخ زده

                       هر سال تکراری هرز ....در تنوع ادمکهای لبخند به لب..که هر سال

                             عوض می شوند...حتی به یاد نمی مانند...

          ............صورت های دفن شده در تهوعی بزک کرده

          ..............دستان در هم گره خورده ...........اما سرد

         .....................فکرهای هرز که در میان گره دستا ها پی هرزگی می دود...

            من

                       ایستاده ام  ....خاموش....

                            بغض می کنم بر این قلبهای پف کرده خام 

                            اما اشک نمی ریزم

                                       اشکهای من سیاه است و امشب باید قرمز بباری

                                                                        امشب شب قلبهای قرمز است...

سخن از ترس است...

سخن از هما غوشی های مکرر تن هرز ه ای ایست که در ایینه هر روز می گوید:

              من مریم باکره ام

سخن از ویرانی است

سخن از درد است که تن رنجور نسترن زمستانی ام را به فریاد پیوند زده است

سخن از حجم تیره نفس های یک هما غوشی است که شیشه را مه الود کرده است

                        و دستان کوچک کودکی که بر ان شیشه های مه گرفته متعفن

                                                  اسمش را خواهد نوشت....

         سخن از فردا نیست

                                         سخن از دیروز نیست

                                         سخن از حجم لحظه هاست از ساعتها نیست

       سخن از دروغهای رنگین است...

                             سخن از قضاوتهای الوده است

       سخن از اضطراب چشمان من است که هر روز در ایینه پیر می شود...

       سخن از مرگ نیست:از دستان جوان من است که در ابی گرم غرق می شود

                                        وحجم غلیظ خون که ناله کنان می تازد..

                 سخن از سوزش سردی است در دستانم:

                                           و ابی قرمز رنگ

                                                                و من که هنوز زنده ام

               سخن از فردا نیست:سخن از همان دیروز جاودانه است که من مرده ام

                                              و دفن نشده ام

              سخن از کوچه تنهای من است که کلاغها دزدیده اند و

                                     کلاغهای هرزه که منقارهایشان به قضاوتهای متعفن الوده است

              سخن از فردا نیست: سخن از امروز است و حجم خالی اغوش من...

                                              حجم خالی اغوش تو

                                             هق هق لبریزی که فریادم می دهد:::

       ........................که

                                 ................سخن لفظ تکرار خامی است.هیچ گاه حجم 

                                                                  نخواهد شد...                     

قلمی...شمعی...سفیدی کاغذی تمامی بهانه های ساده

مرا به نوشتن می کشانند تا بغضم را در شقیقه هایم دفن کنند

مثل هر شب مثل دیشب و فردا...

اما دستان هرزه ام را مجال نوشتن نیست پس انگار می کنم

صبح است  وپنجره های باز

..................و من همان زن تنها....

                    در استانه فرو پاشی...

          صبح است وایینه

                           چه ساده  در تمامی خطوط چهرا ام اغراق می کنم....

                           و چه اسان کاذب

                                         خطی را می پوشانم.....

                        عروسکی می سازم

                                       برای شبی خلوتی .....بوسه ای وشعله سیگاری

                 اری این

                                    منم زنی .

کوچه های دود گرفته....            و حضور من          حضور خاموش من وکابوس همیشگی

کوچه باغ پاییزی-درختان لخت پاییز دیده-کلاغهای شوم و

                دخترکی که ابستن که باد اورا با خود برد وچشمانش که از ساعت ۰ می گوید

               -کفتارهایی که سیب می خورند....

                 -دروغ..........و

                                        پنجرههای باز....

           پنجره های باز به کوچه ای که همه اش دیوار است....دیوارهای دود اندود...

                                 و تختی که زن مسلولی را بستر است...

          بستری مبهوت از بوی تعفن

               پنجره های باز وساعت ۰!  بستر خالی وزن مسلول

               صدای سرفه های پیاپی کوچه را اواز داده است...

              (می توان خواب را از چشمان راند وصبح با قهوه ای داغ ولفظی بی معنی

                 فراموش کنیم سرفه های خاموشش را)

       اما................

               جه کسی را توان هست که شنید: در بستری سرد .....صدای سرفه های

                    پیاپی...خواهد امیخت به نفسهای متعفن رهگذری که تن خسته مسلولش اش را

                   به هوای تازه ای خریده...

                چه کسی را توان خواهد بود که ببیند ساعت ۰

                 هزاران هزار با زنبیل های قرمز هوای تازه می خرند....و صبح که کلاغها

                             می نالند از بر باد دادن بکارتشان...

                                به خانه باز می گردند...

                                                                 و ارام خواهند خوابید

صبح

           پنجره ها باز می شود

                                             ریه ها را پر وخالی می کنی از هوایی که دیروزگاهی

                           در خواب طلایی ات به شرافت اغوشی معامله شده..

                                                                        چرا نگاه نکرده ام"

                        و هنوز هم نگاهها خاموش است و همه در اعتیاد

                                                  پرده ای که نگاه مارا می دزد.

                                 مسموم خفته اند.....

                                  دردناک است حضورشان را در این صفحه سفید حس کردن

                                 شاید می پندارند............

                                دایره           دایره ی حضور خسته وزخمی من است.

                                کاش می دانستد در  دایره مرا  نباید بی گاه بیایند که

                                                     اعتمادم را سیاه می کنندو

                                                                                             تمام شد

                               اما زبانم الکن است از گفتن..

        اینبار نمی خواهم از ادمیان بگویم .می خواهم از تصویری بگویم که هر روز بارها و

       بارها در ایینه می بینم:می خواهم از چشمانی بگویم که هر روز بزک می کنمشان و

      اشکهای اویزانش را پشت پلکهای نقرهای می پوشانم.

      می خواهم از دستان زخمی ام  بگویم که هر روز زیر بار تمام رنگها مخفی اش می کنم.

    می خواهم از تنم بگویم.

                                          از تن نحیفم که به یاد نمی اورم کدامین نگاه حریص شرم را

                                         از او ربود.

             نه !

                      مبهوت هذیانم نشو!

                                          می خواهم از چشمان اشنای بزک کرده ای بگویم که

                                         هر روز به تو سلام می گوید:هر روز می خندد:هر روز

                                         با هر بوسه هزار بار فریاد می کند دوست می دارم.

           نه !

                    مبهوت هذیانم نشو!

                                       من فقط می خواهم بگویم

                                                           ای ادمیان

                                       عروسک نمایشتان فقط نمایشنامه را از بر است.

                                      اگر تمامی نگاهتان را در چشمهایش می بینید همه از

                                      عشق نیست:چشمان پولکی او بازتاب تصویر شما را 

                                                            فریاد می کند.

                                  می خواهم بگویم اگر چه یارای ایستادنم نیست اما خواهم 

                                                                                                                  ایستاد.             

        مادرم انگار گریسته بود ان شب که من به حضور رسیدم

     سالها از ان روز گذشته است

        از گریه از سکوت از ............

     من:

          حضوری خاموش.نیازی خاموش. فریادی خاموش..............

        من هیچم وهیچ به یاد نمی اورم

         از اولین

                       از اولین ها...اولین هماغوشی.اولین بوسه.اولین....

                      از روز فرو ریختن شرم....از تولد دروغ

       شاید اگر مادرم می دانست هرگز مرا بار بر نمی داشت.

       شاید اگر گهواره ام می دانست به پایینم می افکند...

      شاید اگر پدرم می دانست ان شب می خوابید........................

                    اما هیچ کس نمی دانست!!!!!!!

                   من::

                           حضوری سرگردان در خیابانی.............

                           چشمانی که هر روز برای نگاه بزک می باید...........

                        دستانی که با فشار هرزه هر دستی بی سبب فریاد می کرد دوست 

                        می دارم.

                          و.......نگاهی که همه چیز می دید جز ادراک.........

                         من:شاید همان نگاه خسته ام که از سایه ها می ترسد

                                         من چه معمای بزرگی؟ژ

                                         و خدایی که در این نزدیکی است 

هنگامه ما هم رسید.

سفر وحضور خاکستری من.

                                       من انگار میکنم مرگ من روزی فرا خواهد رسید

                                       چه نزدیک است.چه خاموش وگنگ است.

                                      می توانم حرکت کرمها را روی جسد بی جانم حس کنم

                                     می لغزند.گاهی می جوند وگاهی نشخوارم می کنند

                                    از من هیچ نمانده .جزتفاله نشخوار کرمها

                                                مرگ من.خاک سردم کاش محفل نرگسها باشد.

                                                       فراموشم نکن.

                                من  حضورم را به جاده ها سپردم.تو بمان ودلتنگی هایم را

                                                     فریاد کن.       

         (جاده ها منو با خودشون بردن.اما یکی هست که بیاد حضور خالیمو پر کنه.برمی 

           گردم)        

                   خاموش وکز کرده فقط نفس می کشند

                    سالهاست به سرنوشت روحم دچار شده است:

                   نمی دانم سالها پیش بود یا دیروز بود که نگاه کردم.

                   فقط نگاه کردم:ان روز حتی نمی دانستم در پس هر نگاهی چیست:

                                          فقط نگاه کردم.

                                                                   و به همین گناه چشمانم سنگ سار شد.

                 چشمانم سنگسار شد:اما جنینش روزها وسالها بعد به حضور رسیدو

                                                    متولد شد.انگاه که به ادراک رسید.

                 این روزها تازه فهمیدم.تیر نگاهم کجا را شکافته بود.

                 من ان روز مرگ دیده بودم.

                 من ان روز نگاهم به نگاه هیچ کس گره نخورده بود.

                 من ان روز دیدم چاله های است در میان صورت ادمیان که چشم می پندارنداش

                من ان روز دیدم که کلاغها چگونه در استانه حضورشان.ادمیت را نشخوار 

                                         می کنند وانها غرق روزمرگی اند

                          و انها کورند

                                             و انها فقط زندگی می کنند در تصور تاریکشان.

               من ان روز دیدم

                                        وتا امروز.

                                                       هر روز می بینم تا عادت نکنم به زندگی

                                                                                تا فراموش نکنم

                                                                                ادراک من از نگاه من است.               

                                      و پسرانی که به او عاسق بودند؟!شبها حضور خسته ونحیفشان

                                      را از میان روزمرگی به پنجره های باز می رساندند.

         در کوچه باد نمی اید و پنجره ها باز است.

                                     براستی در پس این پنجره ها ادراکی هست:براستی از پس این

                                     پنجره ها نگاه خسته او دیده می شود.

           به یاد می اورم.

                                شاید

                                       شاید.سالها پیش بود.روزها.یا..........نمی دانم.

       اما به یاد می اورم

                                 که ارام ارام ادمیان به عصیان رسیدند.به فریاد رسیدندوجشمانش

                                را بستند واو................سکوت کرد.

                     کجاست عدالت؟!!!!!!!!!

       به یاد می اورم.چگونه بر چشمانش پا گذاشتند.چگونه خانه سفیدش را سیاه کردند

       و هوای پاییزی اش را به تهوع داغ تابستانی پیوند زدند.

      به یاد می اورم

                           هر روز  هر لحظه اجری جای پنجره.

                           پنجره اوپشت سکوت دیوار به عزای خورشید نشسته است.

                تصور موهوم وخام حضور پنجره به سکوتش به حضورش به ادراکش رسوخ 

               کرده است.

              این روزها می خواهد.پرده ای نگاه عاشقش را از شب گردان بگیرد

              این روزها به ماه نگاه می کند

             این روزها نگاهش را از نگاه همه می گیردو پرده را می کشد

                              و می خوابد :صبح چشمانش را نور خواهد زد.

             اما هیچ گاه نمی فهمد نگاه عاشقش از پشت پنجره به دیوار می نشست.

                                                                                          تمام. 

          ژنده قبای شده ازز برای اطعام.

          کاش باران ببارد.کاش باران ببارد.

          این جا زمان صفر است و ساعتها هر کدام نوایی را می نوازند وزمان مرده است.

           تصور خام زمان ذهن پوشالی ادمییان را به یغما برده است.

         مرداب

                   مرداب زندگی.

                   و این منم زنی مسلول وخسته از تبار ادمییان

                   و این منم زنی ابستن درد زمانه

                   تصور موهوم روشنفکری.زالوهای چاق را از ادراک تعفن مرداب عاجز 

                   کرده است.

                   درد در تمامی حضورم را می پیمایدوجنینم را تکانی می دهد.

                   چه لبخند گنگی بر لبانم می نشیند. 

                                                                        "هنوز دیده می شوم"

                                                                          "و خدایی که در این نزدیکی 

                                                                             است"

                زالوهای منحوس به تمامی حضورم چنگ می زنند.

               راه رفتن چقدر سخت شده است.دیگر توانم نیست.

               من ابستنم وجنینم مرگ می باید بود.

               من ابستنم ولحظه تولد فرا رسیده :

                                   تولد وسکوت وسکوت........

              من مرگم و نوزادم لبخند سفیدی است.

                                                                        ایمان متولد شد.

                                                                                                برای علی.پدر تمامی

                                                                                                ادمییان.

در اغوش هر هرزه ای عشق را جستجو می  کنیم.

این روزها همه می خندند.

                                     همه می خندند  در میان بخارهای مسموم الکل ودود گنگ دیوار

این روزها چشمان بی فروغ بزک کرده را در میان هر اغوشی می توان یافت که با فشار

گنگ هر دستی چه ساده از عشق لبریز می شوند.

               اه

                      اه

                               اه.دلم گرفته است. دلم برای شرم تنگ شده است.

                               به یاد نمی اورم در کدامین کوچه باغ بلوغ.

                               در کدامین هم اغوشی کودکانه در پس کدام فریاد

                              دوستت دارم. شرم را جا گذاشتم.

            انگار کرمهای چاق.پروار شده تمامی حضورم را جویدند.

            می شنوی!

                              معصومیتهای کودکانه ام را نشخوار می کنند.

          من.ما مسافر هر روز این ایستگاهیم!!!

چقدر ماندن سخت است.ماندن ونظاره گر عروج بهترینهاوهبوط خودت.!

ماندن در این مرداب که هر روز بیشتر در ان فرو میروی.

دلم تنگ است برای معصومیتم

چه کمم این روزها.چه هرزهام این روزها وچه اسمانی بود.

چه سخت است ماندن .میدانم.میدانم

چه حقیقت تلخی:

                           "همیشه زودتر از که فکر کنی میرسد

                            باید برای روزنامه تسلیت بفرستی"

صدای زوزه باد را می شنوی. در کوچه باد می اید.چشمانم اشک بار است وحضورم از

عروجش مبهوت.

                         و وحشت

                                      آری این وحشت از ان ماست.از ان روزمرگی واز ان هبوط ما ست.

             برای نیما.

                       هر روزم ارزو است.این روزها حضورم ارزو است.این روزها....آّه از این روزها

         صبهگاه جوانی همه نیاز است وعشق

                     بیدار می شوی.با رخوت یک هماغوشی درد اور با بلوغ حضورت.

                                                                                                         و چه گنگ!

                    و طلوع

                              خورشید چه دست یافتنی است.به نزدیکی لمس دستانت

                                                             آّه متاسفم دستانت چه ارام به دیوار ارزوها رسید.

                   وای از ارزوها

                   ظهر تابستانی تهوع آور است.

                                                            که ادمیان با رخوت در سایه کوچه با غهایش

                                                            ارام راه می روندو یا شاید تصور می کنند که.....

        آن روزها:

                  ان روزها کلاغهای شوم انزوا تمامی پولکهای خوشبختی ام را بر بام هرزخانه های شهربه  

                   عاریه گذاشتند وگذشتند.

                 ان روزها سگان هار مرتجع  زبان خیسشان را بر حضور ازادیمان ساییدند.

                 تهوع. وتعفن وسکوت

                 خاطره بلوغمان هرزنامه ای بیش نیست.

                 درد.درد.درد.

            اغوشهای سرد ومن مضطرب.ترسان در بستر تاریک.

          در بستر خاموش خوابیدم

            چشمهایم می ترسد از انزوای پشت پلکها.چشمهایم می ترسد از سایه یک هم اغوشی گنگ

        که در بطنش بالیدم.

          این روزها چشمهایم می ترسد از خواب.

اغوشهای سرد ودستان سرد من که هر روز به امید اعتمادی سکوت می کند.